پيگير شدى ، تا آنكه هيچ موجودى جاهل به تو نيست ، و اين تويى كه در شناساندن خود به من در هر چيزى پيگير شدى ، پس در هر چيز نگريستم تو پديدار بوده‌اى » . در همهء اين موارد كه از دعاى عرفه امام حسين عليه السّلام نقل و ترجمه كرديم پىگير شناساندن خويش ، خداى تعالى بوده كه به واسطهء آمد و شد آثار و تحوّلات اطوار هستى ، با پىجويى خويش ، خويش را به همه چيز شناساند و همهء اشيا آينه‌اى هستند كه فروغ آن جلوهء آن جميل مطلق در آن منعكس است و نهايتا انسان تام المعرفة است كه فروغ آن جلوه را در همه چيز پديدار مىبيند عكس روى تو چه در آينه جام افتاد * عارف از خندهء مى در طمع خام افتاد اين همه عكس مى و نقش مخالف كه نمود * يك فروغ رخ ساقى است كه در جام افتاد حسن روى تو به يك جلوه كه در آينه كرد * اين همه نقش در آينه اوهام افتاد غيرت عشق زبان همه خاصان پريد * از كجا سرّ غمش در دهن عام افتاد و اگر غيرت عشق زبان خواص را محدود نمىكرد و در تكلّم با مردمان به قدر عقولشان مأمور نمىشدند در توحيد ، منطق ديگرى با عبارت مىگشودند و به اشارت اكتفا نمىكردند . در فقرهء مورد بحث « الهى انّ من تعرّف . . . » پىجوى معرفت ،